โจซี่ (นามสมมติ)เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ต้องเผชิญกับความทุกข์ยากและสถานการณ์ไร้ที่อยู่อาศัย ภายหลังการหลบหนีจากความรุนแรงในครอบครัว ประสบการณ์ส่วนตัวของเธอได้ถูกนำมาเผยแพร่เพื่อสร้างความตระหนักรู้ในประเด็นดังกล่าว เธอสะท้อนว่า สภาพจิตใจในขณะนั้นเต็มไปด้วยความมืดมนและความเครียดจากการหาที่อยู่ใหม่ ประกอบกับผลกระทบทางด้านจิตใจจากเหตุการณ์ความรุนแรงในอดีต ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญกับ “หายนะ” โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอต้องแยกจากลูกของตัวเอง ซึ่งถูกส่งไปอาศัยอยู่กับญาติ หลังจากผ่านเหตุการณ์สะเทือนใจมาไม่นาน
โจซี่ไม่ได้เป็นกรณีศึกษาเดียวที่สะท้อนให้เห็นถึงความยากลำบากที่ผู้หญิงไร้บ้านต้องเผชิญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่ต้องหลบหนีจากความรุนแรงในครอบครัว ซึ่งในพื้นที่เขตเอเรวอช (Erewash) ในประเทศอังกฤษ จำนวนผู้หญิงที่ตกอยู่ในภาวะไร้บ้านมีจำนวนมากขึ้นถึงสองเท่า เมื่อเทียบกับพื้นที่ใกล้เคียง นอกจากนี้ ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ไร้บ้านในพื้นที่นี้มักเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ซึ่งยิ่งเพิ่มความซับซ้อนในการหาที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมและปลอดภัย
จากประสบการณ์ของมูลนิธิ Canaan Trust ซึ่งเดิมทีให้ความช่วยเหลือเฉพาะผู้ชายไร้บ้าน เควิน เคอร์ติส (Kevin Curtis) ผู้จัดการโครงการ ได้ชี้ให้เห็นว่า ที่พักพิงคนไร้บ้านส่วนใหญ่ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับผู้ชายเป็นหลัก โดยผู้หญิงมักถูกบังคับให้เข้าไปอยู่ร่วมกับผู้ชายแปลกหน้าในสภาพแวดล้อมที่ไม่ปลอดภัย และหากปฏิเสธ พวกเธอก็มักจะถูกทอดทิ้งให้ต้องดูแลตัวเอง
เพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์และความต้องการเฉพาะนี้ มูลนิธิ Canaan Trust ได้ระดมทุนมากกว่า 800,000 ปอนด์ เพื่อสร้างที่พักพิงสำหรับผู้หญิง ที่มีความปลอดภัยและสามารถรองรับผู้หญิงได้มากถึง 9 คน และยังเป็นพื้นที่สำหรับช่วยฝึกทักษะและสนับสนุนโอกาสในการหางานในอนาคต มากไปกว่านั้นยังได้มีการจัดทำ “พื้นที่ปลอดภัย” เพื่อให้พวกเธอได้พบปะกับลูก ๆ ที่ถูกแยกจากกันเนื่องจากต้องเผชิญกับภาวะไร้บ้าน
สิ่งนี้เป็นภาพสะท้อนว่าผู้หญิงที่เผชิญสภาวะไร้บ้านส่วนใหญ่ในเขตเอเรวอชนั้นเป็น ‘แม่เลี้ยงเดี่ยว’ ในขณะที่ข้อมูลล่าสุดในแสดงให้เห็นว่า 40% ของผู้ที่เขาขอความช่วยเหลือจากสภาเขตเอเรวอช (Erewash Borough Council ) เนื่องจากอยู่ในภาวะสุ่มเสี่ยงที่จะไร้ที่อยู่อาศัย คือ ‘ผู้หญิง’ เคท บาสส์ฟอร์ด (Kate Bassford) ผู้จัดการศูนย์พักพิงชั่วคราวสำหรับผู้หญิงกล่าวว่า ‘ความปลอดภัย’ เป็นความกังวลหลักของผู้หญิงไร้บ้าน ผู้หญิงไร้บ้านหลายคนยังคงเป็น “คนไร้บ้านแบบซ่อนตัว” เพราะพวกเธอมักไม่เล่าหรือเปิดเผยสถานการณ์ที่เกิดขึ้น อีกทั้งที่พักพิงชั่วคราวสำหรับผู้หญิงมักจะหายากหรือถูกปิดตัวลงเนื่องจากงบประมาณที่จำกัด นอกจากนี้ เธอยังเน้นถึงความจำเป็นที่รัฐบาลต้องฝึกอบรมเจ้าหน้าที่ด่านหน้าให้มีความเข้าใจต่อความต้องการเฉพาะของผู้หญิงที่ตกอยู่ในภาวะไร้บ้าน รวมถึงรับรู้ถึงสถานการณ์ที่ซับซ้อน เช่น การถูกเข้ายึดที่อยู่อาศัยโดยอาชญกรเพื่อกระทำความผิด (cuckooing) ซึ่งเป็นภัยร้ายแรงต่อผู้หญิงกลุ่มเปราะบางเป็นอย่างยิ่ง
กระทรวงที่อยู่อาศัย ชุมชน และรัฐบาลท้องถิ่นของอังกฤษได้ย้ำถึงความสำคัญของการจัดหาที่พักที่เหมาะสมและปลอดภัยสำหรับผู้หญิงที่ผ่านเหตุการณ์ความรุนแรงในครอบครัว รัฐบาลได้จัดสรรงบประมาณจำนวน 160 ล้านปอนด์สำหรับปีงบประมาณ 2025/26 เพื่อสนับสนุนหน่วยงานท้องถิ่นในการดูแลและจัดที่พักปลอดภัยเหล่านี้อย่างเหมาะสม ความต้องการที่พักพิงชั่วคราวสำหรับผู้หญิงไร้บ้านโดยเฉพาะกลุ่มที่เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวและหลบหนีจากความรุนแรงในครอบครัวนั้นเป็นเรื่องเร่งด่วน การสร้างพื้นที่ปลอดภัยและการเข้าใจความต้องการเฉพาะกลุ่มถือเป็นกุญแจสำคัญในการช่วยให้พวกเธอกลับมาสร้างชีวิตใหม่ได้อย่างมั่นคงและปลอดภัย