Slider

ความยากจนที่คน (มีอันจะกิน) ในสังคมไม่อยากเห็น: คนไร้บ้านกับการขออาหารในร้านที่นิวยอร์ก

พิษเศรษฐกิจจากการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ได้ผลักให้หลายคนต้องเข้าสู่สภาวะไร้บ้านเพิ่มขึ้น ในขณะเดียวกันร้านอาหารประมาณ 12,000 ร้านในเมืองนิวยอร์กก็ได้รับอนุญาติให้เปิดบริการรับประทานอาหารในบริเวณหน้าร้าน ส่งผลให้การปะทะกันระหว่างร้านอาหารและคนไร้บ้านนั้นมีมากขึ้นตามไปด้วย คนไร้บ้านได้เข้ามาขออาหารและเงินจากลูกค้าที่มารับประทานอาหารเป็นจำนวนมาก หลายร้าน ต้องพยายามจัดการปัญหาด้วยวิธีต่าง ๆ สะท้อนให้เห็นการจัดการปัญหาของภาครัฐที่อาจยังไม่เพียงพอต่อปัญหาคนไร้บ้านในเมืองนิวยอร์ก

ในเมืองไทย อุตสาหกรรมก้าวกระโดด แต่ทิ้งคนจนเมืองไว้กับมลพิษ

ผ่านมาแล้ว 4 เดือนกับเหตุการณ์อัคคีภัยที่โรงงานหมิงตี้ เคมีคอล จำกัด ที่เกิดขึ้นในช่วงเช้ามืดของวันที่ 5 กรกฎาคม เหตุการณ์ดังกล่าวสะท้อนให้เราตระหนักถึงการพัฒนาอุตสาหกรรมที่แลกมากับคุณภาพชีวิตคนจนเมืองและปัญหาที่พวกเขาต้องเผชิญมาโดยตลอดในชีวิตประจำวัน

วิกฤตเศรษฐกิจเปิดโอกาสให้ผู้เช่าบ้านในนครนิวยอร์กรวมตัวเรียกร้องคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นหลังถูกละเลยมานาน

ปัญหาทางเศรษฐกิจส่งผลให้ผู้เช่าหลายคนรวมตัวกันประท้วงด้วยการไม่จ่ายค่าเช่าจนกว่าเจ้าของห้องเช่าจะมียกเลิกค่าเช่าค้างชำระเพื่อช่วยเหลือผู้เช่าที่ประสบปัญหาจากการระบาดของโควิด 19 รวมไปถึงรับผิดชอบซ่อมแซ่มและปรับปรุงอาคารที่พักที่ถูกละเลยมาอย่างยาวนานแม้จะมีคำร้องไปหลายครั้งแล้วก็ตาม

การมีชีวิตที่ยืนยาวบ่งบอกสิ่งใด: อายุขัยและการตายของคนไร้บ้านในกรุงเทพมหานคร

Penguin Homeless ขอเชิญชวนให้ทุกท่านอ่านบทความสรุปใจความสำคัญจากงานวิจัย“อายุขัยเฉลี่ยและภาวะการตายของคนไร้บ้านในกรุงเทพมหานคร” โดย ผศ.ดร.ชญานิศวร์ โคโนะ (2560) ที่จะพาทุกคนไปทำความเข้าใจความเป็นอยู่และคุณภาพชีวิตของคนไร้บ้านในกรุงเทพมหานครผ่านอายุขัยและการตายของพวกเขา