จากโควิดถึงเศรษฐกิจในกระเป๋า ผลักกลุ่มเปราะบางสู่ ‘คนไร้บ้าน’ เปิดผลวิจัยในเส้นแบ่งเหลื่อมซ้อน เมื่อ 1 นโยบายไม่ใช่คำตอบ

ผศ.ดร. พีระ ตั้งธรรมรักษ์ ผู้ขับเคลื่อนโครงการ ‘ศึกษาโอกาสในการเข้าสู่ภาวะไร้บ้านด้วยการวิจัยภาคสนาม’ เดินหน้าสร้างสรรค์ ‘แบบจำลองทางเศรษฐศาสตร์’ เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ทำให้คน 1 คนเปลี่ยนสถานะไปสู่คนไร้บ้านอย่างเต็มตัว โดยคาดว่าจะเสร็จสมบูรณ์ในต้นปี 64 ทว่า ระหว่างเส้นทางเดินในงานวิจัยชิ้นนี้ มี ‘ของแถม’ คือ ‘ข้อสังเกต’ อันมีนัยยะสำคัญที่นำไปสู่แนวคิดที่ว่า การช่วยเหลือคนไร้บ้าน อาจไม่สามารถนำนโยบายเดียวไปใช้กับคนทุกกลุ่มได้

บนผืนแผ่นดินไทย ไม่ว่าชีวิตใครก็ต้องได้รับการดูแล: ว่าด้วยความเป็นมาของหลักประกันสุขภาพแห่งชาติสำหรับคนไทยไร้สิทธิ

ความโปร่งใสและประสิทธิภาพของระบบประกันสุขภาพเริ่มต้นเมื่อผู้รับบริการรู้สิทธิ เข้าใจสิทธิ กลายมาเป็นผู้บริหารระบบหลักประกันและผู้ร่วมให้บริการ ผศ.ภญ.ดร.ยุพดี พบว่า การมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน โดยเฉพาะภาคประชาสังคม ช่วยแก้ปัญหาและสร้างระบบที่มั่นคง ยั่งยืน และครอบคลุมชีวิตทุกชีวิตบนผืนแผ่นดินไทย

เกิดอะไรขึ้น เมื่อความเป็นคนของคนไร้บ้านไม่มีเอกสารราชการรองรับ?

มีผู้คนมากมายที่อยู่อาศัยเติบโตในไทยตั้งแต่เกิด มีบรรพบุรุษอยู่บนผืนแผ่นดินไทยมาเป็นเวลานาน แต่เมื่อเขาไม่มีตัวเลขสิบสามหลักในบัตรประชาชน เขากลับไม่มีสิทธิจะยืนยันว่าตัวเองเป็นคนไทย / ที่มีความเป็นคนเท่ากับเรา / และควรได้รับการดูแลคุ้มครองเท่ากับคนที่อยู่ในสารบบประชาชนของรัฐ

“1 ชีวิต” ที่ไม่ใช่แค่ตัวเลขทางสถิติของคนไร้บ้าน

มองเรื่อง “คนไร้บ้าน” ผ่านแว่นเศรษฐศาสตร์ กับ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.พีระ ตั้งธรรมรักษ์ และ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ธานี ชัยวัฒน์ อาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์

เปิด “หัวใจ” คนไร้บ้าน

“คนไร้บ้าน” คือประเด็นที่เราเรียนรู้และทำความเข้าใจได้จากหลายมุมมอง หนึ่งในนั้นคือมุมมองจากด้านจิตวิทยาซึ่งเป็นศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับจิตใจคน เพราะเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ คำสำคัญคำหนึ่งที่เชื่อมโยงอยู่ด้วยกันคือ “หัวใจ”

1 2 3 5