เมื่อ “ที่พัก” ไม่ใช่ “บ้าน”

เมื่อเรานึกถึงนโยบายที่เกี่ยวกับที่อยู่อาศัยของคนยากจน สิ่งที่สำคัญที่สุดอาจจะไม่ใช่แค่ปริมาณของที่อยู่อาศัยซึ่งสามารถตอบสนองความต้องการของผู้คน แต่เป็นความรู้สึกของคนที่ต้องเข้าไปอยู่อาศัยในสถานที่เหล่านั้น และความรู้สึกที่สถานที่เหล่านี้ก่อให้เกิดขึ้นในใจของผู้พักอาศัย

ชายไร้บ้านได้พบกับครอบครัวอีกครั้ง หลังจากครอบครัวคิดว่าเขาตายไปแล้ว

ชายไร้บ้านอายุ 45 ปี ชาวบราซิลผู้ชื่อว่า João Coelho Guimarães เป็นคนไร้บ้านและขาดการติดต่อกับครอบครัวมาเป็นสิบปี จนกระทั่งวันที่เขาเดินเข้าร้านตัดผม

ปาฏิหาริย์คริสต์มาส: ศูนย์พักพิงคนไร้บ้าน pop-up

ศูนย์พักพิงชั่วคราวได้รับคำชื่นชมและถูกเรียกว่าเป็น “ปาฏิหาริย์คริสต์มาส” โดยมีทั้งรูปแบบที่ pop-up หรือสร้างขึ้นชั่วคราว และมีแบบรถบัสซึ่งถูกนำมาใช้เป็นศูนย์พักพิงชั่วคราวด้วย ข้างในศูนย์พักพิงชั่วคราวมีปัจจัยพื้นฐานและเครื่องอำนวยความจัดเตรียมไว้ให้คนไร้บ้าน เช่น ห้องส่วนตัวเล็กๆ เครื่องทำความร้อน ห้องน้ำ บริการซักผ้า อินเทอร์เน็ต และคนช่วยดูแลความปลอดภัย

เยอรมนีให้วัคซีนโควิด-19 แก่ “คนไร้บ้าน”

ภายในเดือนมกราคม เยอรมนีจะได้วัคซีนประมาณ 3-4 ล้านโดส และเพิ่มเป็น 11-13 ล้านโดสภายในเดือนมีนาคมปีหน้า ซึ่งหมายความว่าเยอรมนีจะใช้เวลาตั้งแต่เดือนธันวาคมจนถึงเดือนมกราคมในการฉีดวัคซีนสร้างภูมิคุ้มกันให้ประชากรกลุ่มแรกซึ่งถือว่าเป็นกลุ่มที่ควรได้รับวัคซีนก่อน ซึ่งรวมไปถึงคนไร้บ้าน

หนึ่งปีกับโควิด มีมาตรการอะไรมารองรับคนไร้บ้าน?

วิกฤติไวรัสโควิด-19 ทำให้เราเห็นว่าประชาชนอยู่ในสถานะที่เปราะบางอย่างแสนสาหัส และในขณะเดียวกันเอง มันยังชี้ไปที่สิ่งที่มีไม่มากพอ นั่นคือมาตรการของรัฐที่ทำหน้าที่เป็นตาข่ายคอยดักคนมิให้ร่วงหล่น

ไม่มีของขวัญคริสต์มาสสำหรับเด็กไร้บ้าน

อัตราครอบครัวไร้บ้านกำลังพุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ เพราะการระบาดของโควิด-19 กว่า 63,000 ครอบครัวที่อาศัยอยู่ในลอนดอนจะต้องใช้เวลาช่วงคริสต์มาสในที่พักอาศัยชั่วคราว (ราวสองในสามของจำนวนนี้ คือครอบครัวที่มีเด็กอยู่ด้วย) จำนวนครอบครัวไร้บ้านพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิม 4,000 ครอบครัว เมื่อเทียบกับปี 2019

1 2 3 36