Article

สังคมไทยยังคงไม่เข้าใจภาวะไร้บ้านสักเท่าไรนัก มายาคติอย่างประโยคข้างต้นสะท้อนภาพจำที่บิดเบี้ยวของสังคมต่อคนไร้บ้าน และส่งผลต่อคนไร้บ้านในทุกระดับ ตั้งแต่ปฎิกิริยาของคนต่อคนไร้บ้าน จนกระทั่งการกำหนดนโยบายเชิงสังคม

คนไร้บ้านมักเป็นกลุ่มคนเปราะบาง และประเด็นคนไร้บ้านก็สะท้อนให้เห็นว่า ที่คือผลจากความเหลื่อมล้ำทางสังคม ปัญหาความยากจน ปัญหาความรุนแรงในครอบครัว และการที่ไม่มีหลักประกันหรือสวัสดิการใดๆมารองรับผู้คนที่สังคมไม่โอบอุ้มพวกเขา

ก็เหมือนกับชีวิตมนุษย์ที่หนทางลดเลี้ยวเคี้ยวคด ชีวิตเราไม่เคยตรงไปตรงมา แผนการชีวิตผิดพลาดได้เสมอ ปัจจัยต่าง ๆ มากมายสามารถถาโถมเข้ามาในชีวิต ทั้งที่เราคาดถึงและคาดไม่ถึง และแปรเปลี่ยนชีวิตเรา ชีวิตของคนไร้บ้านก็เช่นกัน

“มันพึ่งรัฐไม่ได้เลย ไม่รู้จะให้เขาช่วยอะไร ขอไปไม่เคยได้ เงินคนแก่เนี่ยขอสัก 1,500 จริงๆ ก็พอแล้ว มันยังพออยู่ได้ ฆ่าเชื้ออะไรต้องหามาฉีดกันเองหมด เขาก็บริจาคช่วยกันมา แต่ไม่รู้เศรษฐกิจมันแย่อย่างนี้จะมีคนมาบริจาคอีกหรือเปล่า พวกผมก็ไม่ได้อยากออกไปไหนนะแต่ไม่ออกแล้วมันไม่รอด โรคมันไม่น่ากลัวเท่าไม่มีกิน นี่มีข่าวโรคระบาดมาคนเฒ่าคนแก่ก็ตกใจ มันมีคนนอนติดเตียงด้วย ไม่รู้ต้องทำยังไง”