นวัตกรรมที่น่าตื่นตาตื่นใจไม่ได้สร้างผลดีให้กับผู้เช่าเสมอไป แม้ว่าเทคโนโลยีด้านอสังหาริมทรัพย์จะนำความเปลี่ยนแปลงมาสู่วิธีที่เราจัดการที่พักอาศัย แต่มันไม่ได้ขจัดความเหลื่อมล้ำด้านที่อยู่อาศัยที่ดำเนินมาตั้งแต่อดีต ไม่ได้สร้างเสริมสิทธิของผู้เช่าอสังหาริมทรัพย์ และไม่ได้ช่วยให้ทุกคนเข้าถึงที่อยู่อาศัยได้อย่างถ้วนหน้าเสมอไป
ในประเทศต่าง ๆ แผนที่กลายมาเป็นเครื่องมือบันทึกประวัติศาสตร์ความอยุติธรรมด้านที่อยู่อาศัย เล่าเรื่องราวการต่อสู้เพื่อให้ทุกคนได้บ้านและอยู่ในพื้นที่สาธารณะอย่างปลอดภัย และฉายภาพให้เราเห็นว่าความเหลื่อมล้ำกำลังคุกคามผู้อยู่อาศัยที่ไหนบ้าง
ที่ผ่านมา คนที่อาศัยอยู่ในที่สาธารณะนั้นโดนปฏิบัติราวกับเป็นอาชญากร เนื่องจากกฎหมายได้อนุญาตให้ตำรวจดำเนินคดีกับคนที่ใช้พื้นที่สาธารณะเพื่อพักผ่อน หลับนอน ขับถ่าย หรือทำมาหากิน ไม่ว่าจะด้วยการจำคุก ปรับเงิน หรือทั้งจำและปรับ แต่ในขณะเดียวกันเอง เทศบาลเมืองหรือรัฐบาลยังไม่สามารถจัดสรรสิ่งอำนวยความสะดวกในพื้นที่สาธารณะ หรือหากสิ่งเหล่านั้นถูกติดตั้งแล้ว ก็ไม่ได้แปลว่าจะอยู่ในสภาพที่ดีเสมอไป
หากย้อนไปยี่สิบกว่าปีก่อน คงไม่มีใครคาดคิดว่าโคบายาชิจะประสบความสำเร็จเช่นนี้ โคบายาชิเล่าว่า เขาถูกไล่ออกจากบ้านในวัยเพียง 17 ปี หลังจากเขาลาออกจากโรงเรียนเพื่อเล่นดนตรี เขาเล่นดนตรีตอนกลางวันและต้องนอนริมถนนตอนกลางคืน โดยใช้กระดาษลังป้องกันตัวจากความหนาวเหน็บ เขาตกอยู่ในภาวะไร้บ้านเป็นเวลาปีครึ่ง และฝ่าฟันหน้าหนาวอันทรหดถึงสองครั้ง
ในยุคโควิด อิเกะดะย้ำว่าความพยายามอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับภาวะไร้บ้าน ภาวะไร้บ้านยังเป็นผลมาจากการเมืองและสังคมที่ไม่มีหลักประกันเมื่อคน ๆ หนึ่งเกิดมรสุมปัญหาชีวิต
ตัวอย่างมาตรการการป้องกันภาวะไร้บ้านและที่อยู่อาศัยไม่มั่นคงจาก 4 ประเทศต่อไปนี้ ได้แก่ ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น แคนาดา และสหรัฐอเมริกา ทั้งนโยบายของรัฐบาลกลางแต่ละประเทศ และมาตรการให้ความช่วยเหลือระดับท้องถิ่นที่เคยประกาศใช้ในปี 2563
เป็นเวลา 1 ปีแล้วหลังจากเชื้อไวรัสโควิด-19 แพร่ระบาดในประเทศไทย สิ่งที่ตามมาคือ ปรากฏการณ์ “คนไร้บ้านหน้าใหม่” ที่ขยายตัวมากขึ้นเรื่อย นักวิชาการคาดการณ์ว่าอัตราคนไร้บ้านในกรุงเทพฯ จะสูงขึ้นอีกร้อยละ 30 เนื่องจากภาวะขาดแคลนงาน นั่นหมายความว่าในเมือง ๆ เดียว มีคนที่กำลังเผชิญกับความไม่มั่นคงด้านที่อยู่อาศัยอย่างน้อย 1,600 – 1,700 คน
คนไร้บ้านมีแนวโน้มเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างต่อเนื่อง และการแพร่ระบาดของโควิดทำให้ปัญหานี้รุนแรงยิ่งขึ้น เฉพาะในเมืองแมนเชสเตอร์ รัฐนิวแฮมป์เชียร์ มีคนไร้บ้านอาศัยอยู่ในพื้นที่สาธารณะเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว
เมื่อเรานึกถึงนโยบายที่เกี่ยวกับที่อยู่อาศัยของคนยากจน สิ่งที่สำคัญที่สุดอาจจะไม่ใช่แค่ปริมาณของที่อยู่อาศัยซึ่งสามารถตอบสนองความต้องการของผู้คน แต่เป็นความรู้สึกของคนที่ต้องเข้าไปอยู่อาศัยในสถานที่เหล่านั้น และความรู้สึกที่สถานที่เหล่านี้ก่อให้เกิดขึ้นในใจของผู้พักอาศัย
ชายไร้บ้านอายุ 45 ปี ชาวบราซิลผู้ชื่อว่า João Coelho Guimarães เป็นคนไร้บ้านและขาดการติดต่อกับครอบครัวมาเป็นสิบปี จนกระทั่งวันที่เขาเดินเข้าร้านตัดผม
ศูนย์พักพิงชั่วคราวได้รับคำชื่นชมและถูกเรียกว่าเป็น “ปาฏิหาริย์คริสต์มาส” โดยมีทั้งรูปแบบที่ pop-up หรือสร้างขึ้นชั่วคราว และมีแบบรถบัสซึ่งถูกนำมาใช้เป็นศูนย์พักพิงชั่วคราวด้วย ข้างในศูนย์พักพิงชั่วคราวมีปัจจัยพื้นฐานและเครื่องอำนวยความจัดเตรียมไว้ให้คนไร้บ้าน เช่น ห้องส่วนตัวเล็กๆ เครื่องทำความร้อน ห้องน้ำ บริการซักผ้า อินเทอร์เน็ต และคนช่วยดูแลความปลอดภัย
ภายในเดือนมกราคม เยอรมนีจะได้วัคซีนประมาณ 3-4 ล้านโดส และเพิ่มเป็น 11-13 ล้านโดสภายในเดือนมีนาคมปีหน้า ซึ่งหมายความว่าเยอรมนีจะใช้เวลาตั้งแต่เดือนธันวาคมจนถึงเดือนมกราคมในการฉีดวัคซีนสร้างภูมิคุ้มกันให้ประชากรกลุ่มแรกซึ่งถือว่าเป็นกลุ่มที่ควรได้รับวัคซีนก่อน ซึ่งรวมไปถึงคนไร้บ้าน
